d\u0142ugo\u015b\u0107: 9,5 km
Wycieczka rozpoczyna si\u0119 na parkingu przy stacji turystycznej w Osowej G\u00f3rze. Obok, przy drodze ustawiono w 1994 roku g\u0142az upami\u0119tniaj\u0105cy W\u0142adys\u0142awa hr. Zamoyskiego (1853-1924). G\u0142az jest darem Tatrza\u0144skiego Parku Narodowego i pochodzi z koryta Suchego Potoku w Tatrach.
W\u0142adys\u0142aw Zamoyski by\u0142 wytrwa\u0142ym obro\u0144c\u0105 Tatr, inspiratorem powo\u0142ania Tatrza\u0144skiego Parku Narodowego. W 1924 roku przekaza\u0142 ca\u0142y sw\u00f3j maj\u0105tek narodowi, tworz\u0105c fundacj\u0119 \u201eZak\u0142ady K\u00f3rnickie\u201d, kt\u00f3rej tereny wesz\u0142y p\u00f3\u017aniej w sk\u0142ad Wielkopolskiego Parku Narodowego. Mijaj\u0105c g\u0142az, kierujemy si\u0119 drog\u0105 w d\u00f3\u0142 i wkr\u00f3tce dochodzimy do starej, roz\u0142o\u017cystej lipy szerokolistnej, obj\u0119tej ochron\u0105 jako pomnik przyrody. Widoczne pod lip\u0105 betonowe kr\u0119gi przykrywaj\u0105 \u017ar\u00f3d\u0142o, stanowi\u0105ce przez wiele lat uj\u0119cie wody dla osady le\u015bnej WPN w Osowej G\u00f3rze. Miejsce to nosi nazw\u0119 Studni Napoleona. Legenda g\u0142osi, \u017ce w 1812 roku Napoleon wraz ze swoj\u0105 armi\u0105 zatrzyma\u0142 si\u0119 tutaj przed wypraw\u0105 na Moskw\u0119. Ze \u017ar\u00f3d\u0142a czerpano wod\u0119 do picia. Nieco dalej, roztacza si\u0119 po lewej stronie widok na Moren\u0119 Krosi\u0144sk\u0105 z G\u00f3r\u0105 Staszica (113 m npm) i z sanatorium przeciwgru\u017aliczym w Ludwikowie. Jego zabudowania pochodz\u0105 z prze\u0142omu XIX i XX wieku i reprezentuj\u0105, rzadki w Wielkopolsce, szwajcarski styl uzdrowiskowy. Id\u0105c dalej, widzimy po lewej stronie niewielki w\u0105w\u00f3z, prowadz\u0105cy do stacji PKP w Osowej G\u00f3rze. Lini\u0119 kolejow\u0105 do Osowej G\u00f3ry uruchomiono 1 listopada 1912 roku, a w 1966 roku trasa ta zosta\u0142a zelektryfikowana. W zwi\u0105zku z rozwojem transportu samochodowego, linia zosta\u0142a zamkni\u0119ta w listopadzie 1999 roku. G\u0142az narzutowy po\u015bwi\u0119cony prof. Adamowi WodziczceMijamy w\u0105w\u00f3z i dochodzimy do g\u0142azu narzutowego, po\u015bwi\u0119conego pami\u0119ci prof. Adama Wodziczki. W tym miejscu, w 1933 roku dokonano symbolicznego otwarcia Wielkopolskiego Parku Narodowego. Przy g\u0142azie odchodzi w lewo \u015bcie\u017cka biegn\u0105ca grzbietem Ozu Bukowsko \u2013 Mosi\u0144skiego, nad Jeziorem Budzy\u0144skim. Ko\u0144cowy odcinek ozu zosta\u0142 w \u015bredniowieczu przekopany w celach obronnych, a powsta\u0142e w ten spos\u00f3b pag\u00f3rki nazwano w p\u00f3\u017aniejszym okresie \u201eSzwedzkimi G\u00f3rami\u201d. Omijamy \u015bcie\u017ck\u0119 i schodzimy nad brzeg obj\u0119tego \u015bcis\u0142\u0105 ochron\u0105 jeziora Kocio\u0142ek.
Zwracamy uwag\u0119 na znaki czerwone (znaki niebieskie odchodz\u0105 w prawo) i obchodzimy jezioro lew\u0105 stron\u0105. Id\u0105c wci\u0105\u017c przez las dochodzimy do rozwidlenia dr\u00f3g, gdzie skr\u0119camy w prawo i po pewnym czasie wychodzimy na skraj rozleg\u0142ych \u0141\u0105k Piskorzewskich. Ich nazwa pochodzi od nie istniej\u0105cego ju\u017c folwarku Piskorzewo, po\u0142o\u017conego w okolicy Krosinka. Po ust\u0105pieniu l\u0105dolodu, teren ten wype\u0142nia\u0142o jezioro, kt\u00f3re uleg\u0142o procesowi zatorfienia. O jego dawnej g\u0142\u0119boko\u015bci \u015bwiadczy ponad 7 metrowej grubo\u015bci warstwa osad\u00f3w dennych i torf\u00f3w. Szlak w tym miejscu skr\u0119ca nieco w prawo i po kilkuset metrach mijamy kolejno, widoczne po prawej stronie drogi, podmok\u0142e zag\u0142\u0119bienia \u2013 Sarnie Do\u0142y II i Sarnie Do\u0142y III. By\u0142y to niegdy\u015b \u015br\u00f3dle\u015bne jeziora, kt\u00f3re uleg\u0142y wyp\u0142yceniu i zaro\u015bni\u0119ciu. Obecnie s\u0105 to torfowiska o charakterze przej\u015bciowym, pokryte poduchami mch\u00f3w torfowc\u00f3w i k\u0119pami we\u0142nianki pochwowatej. Miejscami ich powierzchnie porastaj\u0105 sosny zwyczajne i brzozy omszone. Po kilkudziesi\u0119ciu metrach mijamy le\u015bnicz\u00f3wk\u0119 obwodu ochronnego G\u00f3rka, a za jej ogrodzeniem skr\u0119camy w lewo i dochodzimy do ukrytego w\u015br\u00f3d zaro\u015bli \u0142ozowych jeziora Skrzynka, gdzie szlak skr\u0119ca w prawo. Skrzynka to najmniejsze, a zarazem jedno z najszybciej zarastaj\u0105cych jezior Parku, obj\u0119te \u015bcis\u0142\u0105 ochron\u0105. Za jeziorem szlak skr\u0119ca prostopadle w prawo i dochodzi do drogi Mosina \u2013 St\u0119szew. Przecinamy trakt i w\u0119drujemy dalej prosto za znakami czerwonymi. Po kilkuset metrach szlak skr\u0119ca w prawo i wkr\u00f3tce dochodzimy do stromego brzegu Jeziora G\u00f3reckiego, w miejscu zwanym Kolanem. Jezioro jest tutaj za\u0142amane pod k\u0105tem prostym i dzieli si\u0119 na dwa baseny: p\u0142ytszy, zaro\u015bni\u0119ty szerokim pasem szuwar\u00f3w basen zachodni oraz g\u0142\u0119boki basen po\u0142udniowy, gdzie pas szuwar\u00f3w jest bardzo w\u0105ski. Ruiny zameczku na Wyspie Zamkowej na Jeziorze G\u00f3reckim. Schodzimy strom\u0105 \u015bcie\u017ck\u0105 w d\u00f3\u0142, sk\u0105d roztacza si\u0119 widok na Wysp\u0119 Zamkow\u0105, z ruinami XIX-wiecznego, neogotyckiego zameczku. Zosta\u0142 on wybudowany w latach 1824 \u2013 1825 przez Tytusa Dzia\u0142y\u0144skiego, w prezencie \u015blubnym dla siostry \u2013 Klaudyny Potockiej. Otoczenie budowli mia\u0142o charakter parkowy, o czym \u015bwiadczy udzia\u0142 gatunk\u00f3w drzew obcego pochodzenia, jak np. ajlant gruczo\u0142owaty. W 1830 roku, po wybuchu powstania listopadowego Potoccy wyjechali do Warszawy Ruiny zameczku na Wyspie Zamkowej na Jeziorze G\u00f3reckimi nigdy tu ju\u017c nie powr\u00f3cili. W 1848 roku, w czasie Wiosny Lud\u00f3w, zamek zosta\u0142 zniszczony ogniem pruskiej artylerii. Ze wzgl\u0119du na walory krajobrazowe oraz interesuj\u0105c\u0105 flor\u0119 i faun\u0119, Jezioro G\u00f3reckie zosta\u0142o obj\u0119te \u015bcis\u0142\u0105 ochron\u0105. Opuszczamy miejsce widokowe kieruj\u0105c si\u0119 w prawo malowniczym i stromym brzegiem jeziora. Na zacienionych skarpach widzimy liczne k\u0119py zimozielonej paprotki zwyczajnej. W\u0119druj\u0105c dalej, dochodzimy do skraju obszaru ochrony \u015bcis\u0142ej \u201eGrabina\u201d im. prof. Adama Wodziczki. Jest to las d\u0119bowo \u2013 grabowy o charakterze zbli\u017conym do naturalnego. Skr\u0119camy w prawo i dochodzimy do traktu Mosina \u2013 St\u0119szew. Tu kierujemy si\u0119 w lewo i po kilkudziesi\u0119ciu metrach mijamy stary d\u0105b szypu\u0142kowy \u2013 pomnik przyrody. Na krzy\u017c\u00f3wce dr\u00f3g, opuszczamy znaki czerwone, skr\u0119camy w prawo i szlakiem niebieskim, mijaj\u0105c jezioro Kocio\u0142ek, wracamy do punktu wyj\u015bciowego naszej wycieczki w Osowej G\u00f3rze.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
d\u0142ugo\u015b\u0107: 9,5 km Wycieczka rozpoczyna si\u0119 na parkingu przy stacji turystycznej w Osowej G\u00f3rze. Obok, przy drodze ustawiono w 1994 roku g\u0142az upami\u0119tniaj\u0105cy W\u0142adys\u0142awa hr. Zamoyskiego (1853-1924). G\u0142az jest darem Tatrza\u0144skiego Parku Narodowego i pochodzi z koryta Suchego Potoku w Tatrach. W\u0142adys\u0142aw Zamoyski by\u0142 wytrwa\u0142ym obro\u0144c\u0105 Tatr, inspiratorem powo\u0142ania Tatrza\u0144skiego Parku Narodowego. W 1924 roku … <\/p>\n